1. Sessizlin Sesi Bahar Geliyor
Kadim surların arasından, Dicle'nin kenarından Hevsel'i izliyorum.
Kış, üzerimize giydirdiği o gri, koyu montlarla birlikte yerini yavaş yavaş bir görsel şölene bırakmaya hazırlanıyor. Monoton halimizi enerjiye dönüştürmek için sabırsızlıkla vaktini bekliyor. Ağaçlar tomurcuğa duruyor, göçmen kuşlar dönüş hazırlığı yapıyor. Güneş halden hale giriyor; o da bu döngünün içinde kendi devinimini yaşıyor.
Bakışlarımı bir mağaza vitrininden alıp, doğanın asıl vitrinine, Hevsel’e çeviriyorum. Zaman buldukça karşısına geçip Ahmet Kaya türküleri eşliğinde demli çayımı yudumlamayı, gözlerimi o yeşille doldurmayı bekliyorum. Doğanın renkleri ve melodileri, bu hazırlık provasında bana eşlik ediyor.
Sadece gördüğüme değil, ayağımın altında, yerin derinliklerinde neler olduğuna bakıyorum. Kimse onları izlediğimin farkında değil ama orada hummalı bir çalışma var. Tohumlar taşınıyor, tıpkı bizlerin "En güzel fidanı nereye diksek, nereden daha iyi güneş alır?" derdine düşmemiz gibi ekim dikim faaliyetleri sürüyor. Herkes o anı bekliyor; yer altından yeryüzüne gerçekleşecek o diriliş vaktini... Nefesler, baharın yüzünü ilk göstereceği o muazzam zamana kilitlenmiş durumda.
Toprak ısındıkça yer altındaki canlılar nefes alıyor; tıpkı biz insanların telaşı gibi bir kıpırdanış, bir hareketlilik başlıyor. Çiçekler sessiz bir polen savaşı içinde, her biri bir sonraki nesle en iyi gen mirasını bırakmakla meşgul. Yerin altı, topraktan bir fabrika gibi. Bizim duyamadığımız o sessizliğin sesini işitiyorum. O büyük patlama anını bekliyorum.
Ve birden bahar alerjim kapıyı çalıyor; o hapşırıklar, gözyaşları, polenlerden kaçışmalar... Kiminde de bahar yorgunluğu nüksediyor. Yine de bedenim uyanıyor, bahara hazırlanıyor. Karanlıktan aydınlığa; havaya, suya ve toprağa düşecek cemreleri bekleyerek Nevruz’a hazırlanıyor.
Mart kapıdan baktırıp kazma kürek yaktırsa da, bahar hazırlığını tamamlamak üzere...
Baharla kalın.
Lütfü Taş
Comments
0 comment